life in a day

อยากจะลืมเธอ...แต่ลืมไม่ได้
นับร้อยเพลงรักที่พร่ำรำพันถึงการอยากลืมเลือนใครสักคนหนึ่ง
ที่ทำให้เรารัก...และทำให้เราต้องเจ็บปวด

น่าแปลก ..ที่คนเราอ้าแขนต้อนรับความรับ
แต่กลับปิดประตูใส่ความเจ็บปวดที่ตามมา
ทั้งที่ๆ ...เมื่อมีความรักแล้ว...สิ่งที่ตามมาคู่กันก็มักจะเป็นความเจ็บปวด

เพราะว่ามันน้อยนักที่เราจะมีความรักแบบ perfect..
เมื่อเราประสบพบเจอกับความรัก...มันมักจะสอนให้เรารู้จักกับคำว่า เจ็บปวดด้วย..

เจ็บปวดที่เค้าไม่เคยเห็นค่า
เจ็บปวดที่รักเค้า...แต่เค้ารักเราไม่ได้
เจ็บปวดที่คนที่เรารัก...มองหาคนอื่นในตัวของเรา
เจ็บปวดที่เราไม่ได้อยู่ใกล้กับคนที่เรารัก
เจ็บปวดที่คนรอบข้างไม่ยินดีกับความรักของเรา
เจ็บปวดที่ต้องทนเก็บคำว่ารักไว้.....

ถึงกระนั้นมนุษย์ก้อยังยินยอม
ยินยอมที่จะได้รู้สึกอิ่มเอิบกับชั่วหนึ่งของอารมณ์รัก
แล้วกัดฟันรับความเจ็บปวดที่ตามมา..ซึ่งจะเจ็บนานเท่าไร
ขึ้นอยู่กับภูมิต้านทานของแต่ละคน..
บางคนอาจไม่กี่เดือน...หรือบางคน..ใช้เวลาทนกับมันทั้งชีวิต

เรามักคิดกันว่า..หากเราสามารถลืมคนที่เรารักได้แล้ว
เมื่อความเจ็บปวดมันก้อจะจางหายไปด้วย..

แต่หารู้ไม่ว่า...แม้ความทรงจำเกี่ยวกับคนๆนั้นจะเลือนหายไปแล้ว..
แต่ความรักมันจะยังคงอยู่กับเรา
...ความเจ็บปวดมันจะยังคงยังอยู่ในส่วนลึกในความรู้สึกเราเสมอ...

จะว่าไป..
ฉันก็ยังไม่มีใครคนนั้นให้ลืม...
และตอนนี้ฉันก้อยังไม่อยากจะลืมเลือนใครด้วย

edit @ 22 Apr 2008 17:09:04 by นภธารา