love myself
posted on 22 Apr 2008 16:12 by naphathara in diary
ไม่ว่าหมอจะใช้ยาดีแค่ไหน มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น หากร่างกายผู้ป่วยไม่ยอมรับยา
..........................
ครั้งหนึ่งในชีวิต ฉันเคยประสบกับอาการ "ผิดหวังในความรักอยางรุนแรง"
ฉันจมปลักอยู่กับความเศร้า..
ลืมตามองโลกด้วยความหดหู่ทุกวัน
กำลังใจมากมายจากคนรอบกายที่หยิบยื่นให้
ร้อยคำปลอบประโลม......พันคำแนะนำที่หลั่งไหลเข้ามา
รวมทั้งปีกที่กางออกปกป้องฉันจากสิ่งใดๆก็ตามที่ทุกคนคิดว่า "อาจ"ทำให้อาการของฉันทรุดหนัก
ฉันรู้สึกติ้นตันเหลือกันกับทุกความห่วงใยที่มีให้..
แต่เชื่อหรือไม่...ภายใต้ความหวังดีเหล่านี้
อาการหดหู่และซึมเศร้าของฉันไม่ได้ดีขึ้นเลย
คำพูดปลอบใจ...การปกป้อง ....มือที่ลูบหลัง....มันไม่ช่วยให้ฉันตาสว่าง
กระทั่งวันหนึ่ง
ฉันนั่งอยู่คนเดียว....อยู่กับตัวเอง
แล้วเริ่มคิด
ฉันคิดได้ว่า...หมื่นล้านกำลังใจที่ทุกคนมีให้มันจะไม่มีค่าเลย
หากฉันไม่ให้กำลังใจตัวเอง
จะหวังให้คนอื่นมารักเราได้อย่างไร...หากฉันยังไม่รักตัวเอง
ฉันลุกขึ้น แล้วยิ้มให้คนในกระจก
edit @ 22 Apr 2008 16:49:21 by นภธารา
วันหนึ่งฉันเลิกงมงายกับความสุขจอมปลอม..
เลิก chat ไร้สาระกับคนแปลกหน้า
เลิกเข้าเว็บหาเพื่อน
เลิกเป็นทาสโทรศัพท์มือถือ
เลิกไปเตร็ดเตร่ตามสถานที่คิดว่าจะเป็น "สถานบันเทิง"
เลิกเล่นเกมส์ที่นับวันมันจะทำให้ฉันหลุดออกไปจากชีวิตจริง
ผมชอบประโยคนี้เอามากเลยคับ
#1 By ctrl-see on 2008-04-24 17:28